Klub Miłośników Filmu - Luty 2012 06.02.2012 - 27.02.2012 godz. 18:00 Bilety: składka członkowska KMF (12 zł) – opłata oraz zapisy przed każdą projekcją Miejsce: kino „Piast”

6 lutego - LINCZ
Scen./Reż.: Krzysztof Łukaszewicz, Muz.:Jarosław M. Papaj, Zdjęcia: Witold Stok, Wyst: Leszek Lichota, Agnieszka Podsiadlik Wiesław Komasa, Łukasz Simlat. Polska, 2010, 122 min.
Grand Prix „Wielki Jantar 2010”
Zainspirowany głośnymi wydarzeniami we Włodowie thriller o zbrodni, która wstrząsnęła polskimi mediami i wymiarem sprawiedliwości. W niewielkiej mazurskiej miejscowości dochodzi do krwawego morderstwa, którego sprawcą może być niemal każdy z okolicznych mieszkańców. Okazuje się, że ofiara - 60-letni recydywista - od lat okrutnie znęcała się nad sąsiadami. Rozpoczyna się śledztwo, w którym na jaw wyjdą skrzętnie ukrywane tajemnice miejscowych.

13 lutego - TONY TAKITANI
Scen.:Jun Ichikawa, Haruki Murakami, Reż.: Jun Ichikawa, Muz.: Ryûichi Sakamoto, Zdjęcia: Taishi Hirokawa, Wyst.: Yumi Endo, Rie Miyazawa, Hidetoshi Nishijima, Japonia, 2004, 76 min.
Film będący adaptacją prozy Murakamiego. Pisarz – wielbiciel twórczości Juana Ichikawy – zgodził się, by ten wybitny reżyser przeniósł na ekran jego słynne opowiadanie. Muzykę skomponował Ryuichi Sakamoto, autor ścieżek dźwiękowych m.in. do Ostatniego cesarza Bertolucciego i Wysokich obcasów Almodovara. Powstał piękny film o samotności i pragnieniu bliskości.
„Nie miał prawdziwych przyjaciół, lecz nie uważał tego za nieszczęście. Uważał samotność za bardzo naturalną, można wręcz powiedzieć, że stała się jego sposobem na życie. (…) Tony Takitani myślał, że prawdopodobnie nigdy się nie ożeni. Lecz pewnego dnia niespodziewanie się zakochał. Stało się to naprawdę nieomal absurdalnie nagle” (Haruki Murakami, Tony Takitani).

20 lutego - NIEŚCISZALNI
Scen./Reż.: Ola Simonsson, Johannes Stjarne Nilsson, Muz.:Magnus Börjeson, Fred Avril, Six Drummers, Zdjęcia: Charlotta Tengroth, Wyst.: Bengt Nilsson, Sanna Persson, Magnus Borjeson. Szwecja, Francja, 2010, 98 min.
Detektyw o wymownym imieniu Amadeusz Warnebring, wywodzi się z rodziny z ogromnymi muzycznymi tradycjami. Pomimo swoich klasycznych korzeni, policjant namiętnie… nienawidzi muzyki. Kiedy grupa zwariowanych perkusistów postawi na baczność służby porządkowe miasta, wszystkie najskrytsze lęki i fobie Amadeusza nabiorą realnych kształtów. Muzykalni gangsterzy sieją chaos, napadając na banki, szpitale oraz place budowy, z których porywają nie tylko najróżniejsze maszyny, ale także ludzi, aby wygrywać na nich szalone rytmy. Kiedy Warnebring zrozumie, że tajemnicza blond piękność Sanna, w której skrycie się podkochuje, należy do szajki terrorystów-perkusistów, podejmie najtrudniejsze wyzwanie w swojej karierze. Wkroczy w przerażający świat muzyki, przed którym całe życie uciekał i podejmie walkę z nieobliczalnymi instrumentalistami ich własną bronią…

27 lutego - GŁÓD
Scen.: Enda Walsh, Steve McQueen, Reż.: Steve McQueen, Muz.: David Holmes, Leo Abrahams, Zdjęcia: Sean Bobbitt, Wyst.: Michael Fassbender, Stuart Graham, Liam Cunningham, Irlandia, Wielka Brytania, 2008, 96 min.
MFF Cannes 2008 – Złota Kamera za najlepszy debiut (Steve McQueen); 9. MFF Era Nowe Horyzonty – Grand Prix dla najlepszego filmu, Nagroda Krytyków Filmowych; MFF Toronto 2008 – Steve McQueen (odkrycie); MFF Chicago 2008 - Steve McQueen (Złoty Hugo)
W Irlandii Północnej 5 maja 1981 r. umiera Bobby Sands, pierwszy więzień, który głodówką walczy z nieludzkim systemem więziennictwa i brytyjską okupacją. Trudny i nadal bolesny temat jest dla autora Głodu pretekstem do stworzenia wstrząsającej i, mimo wszystko oderwanej od politycznego kontekstu, opowieści o istocie człowieczeństwa.
Świetnie skonstruowany i przepięknie sfotografowany przez Seana Bobbitta Głód zasłużenie zebrał wiele nagród. Film z jednej strony przeraża, z drugiej fascynuje. Poprzez estetyzację fizjologii reżyser osiągnął wstrząsający efekt.
Steve McQueen i Enda Walsh spędzili długi czas na rozmowach z byłymi więźniami Maze oraz ze strażnikami, którzy pamiętali strajk głodowy. Czytali książki i przeglądali dokumenty. Początkowo chcieli nakręcić w bloku H, gdzie rzeczywiście zmarł Bobby Sands, film pozbawiony dialogów, co oczywiście okazało się niemożliwe. Reżyser zdecydował się jednak na pracę z niemal całkowicie irlandzką ekipą, co spowodowało – jak mówi – szczególny rodzaj napięcia na planie. W Irlandii Północnej pamięć o tamtych wydarzeniach jest wciąż żywa.